Hakkında

Erman Aktan

Kimdir?

31 yıl önce İstanbul'da doğmuş, turizm eğitimi almış ama beğenmeyip geri iade etmiş, bilişim sektöründe uzmanlaşmaya çalışan, fotoğraf konusunda az pişmiş bir başka homo sapiens. Özgürce koşup oynayabildiği tek yer olan bu internet sitesini uzunca bir süre kurcalamaktan dolayı, akli dengesiyle birlikte yokuş aşağı yuvarlanmaya devam etmekte...

Bir mobilya firmasının bilgi işlem departmanında 7 yıldan uzun bir süredir görev yapıyor. Birçok yazılım diline hakim, fakat tercihi PHP, SQL'den yana. İçinden elektrik geçen neredeyse her şeyden anlar, kurcalar, çarpılır, bozar, sonra da yapar. Kurcalamazsa yapamaz, yapamazsa da daha fazla kurcalamaz. Herşeyi yapan insanlara pek güvenemez. Onun için her işin bir uzmanı, her uzmanın bir bildiği vardır.

Nasıl biridir?

İçedönüktür, kendince takılır, dokunmazsanız ısırmaz. Yaramazdır, eline geçirdiğini kurcalamadan duramaz. Meraklıdır, siz telefonun özelliklerine bakarken, o söküp içine bakar. Öğrenmeyi sever, hiç dokunmadığı bir şeyi kulanması maksimum on dakika sürer. Realisttir, en kötüye hazırlanır, herşey yolunda giderse şüphelenir, kutlamalara en son katılan kişidir. Matematik fakiridir, hesaplayarak Boğaz Köprüsünü 40km çıkarmışlığı vardır. Sakindir, bombacı Mülayim gibi elinde bombayla dolaşır.

Otobiyografi

İstanbul'un daha güzel olduğu zamanlarda... 31 yıl önce geldim dünyaya. Bilgisayarlar ile tanışmadan önce sokaklarla oynardım. Evet, sokakta değil sokaklarla. Çünkü kaybolup gitmeyi severdim ben. Diğer çocuklarla çok fazla kaynaşamazdım, sokakların birinden girip diğerinden çıkardım. Çoğunlukla çıkamazdım, öyle olunca da hep yokuş aşağı yürürdüm (Daha çok koşardım). Çünkü aşağıda deniz vardı, denizi buldum mu yolu da bulurdum. Öyle bir çocuktum işte.

Sokakta gezdiğim kadar da televizyon izlerdim. Susam Sokağı vardı ben küçükken. İronik şekilde adı minik olan o kuşun elinde tuttuğu şekiller çok ilgimi çekerdi. Hepsinin bir anlamı, birlikte anlattıkları şeyler vardı. Yüzlerce kez tekrarladıkları o sıralama zamanla aklıma kazındı: A, B, C, D... Zaman geçtikçe o şekillerin ne işe yaradığını iyice anlamaya başladım. Öyle bir amacı olmamasına rağmen Susam Sokağı, bana çok sonraları öğrenmem gereken bir şeyi öğretmişti: okumayı!

Aynı zamanda yazmayı, çizmeyi, karalamayı da severdim. Kalem ve kağıtla yapılan herşeyi. Kalıtsal birşeydi, ailede kalem ile sadece yazı yazmaktan fazlasını yapan çok adam vardı. Henüz yazı yazamıyor olsam da bir şeyler çizerdim.

Sonra beni bir yere götürdüler, adına 'okul' dediler. Okula başlamadan önce okumayı sökmüş bir çocuk olarak, bana zaten bildiğim bir şeyi öğretmeye çalıştıkları bu yeri hiç sevmedim, sevemedim. Elbette yalnızca okumak yetmezdi, öğrenmek de lazımdı. Fakat ilk intibasından dolayı okullar bende hep itici, sevimsiz yerler olarak kaldı. Yine de öğrendim, hayatımda hiç bir sınıfı iki kez tekrarlama ihtiyacım olmadı. Çok iyi bir öğrenci olmadım.

Yine kalıtsal bir sebepten boyum da yaşıtlarıma göre uzundu. O yüzden hep en arka sırada yada civarında yer alırdım. İlk öğretim hayatım boyunca 2. sıradan ötesine geçmediğim için, göz önünde olmak duygusu ürkütür oldu beni. Parmakla gösterilmekten korktum. Zamanla da kabullendim. Çünkü insanlar görüntüleri ile değil, yaptıkları ile başarı sahibi oluyordu (en azından ben çocukken dünya o şekilde işliyordu). Bütün bunlar estetikten çok işlevselliğe önem vermeme sebep oldu. Karagöz ile Hacıvat'a can veren o ustalar gibi, ben de perdenin arkasında durmalıydım. Yaptıklarım bilinmeliydi, yüzüm yada görünüşüm değil.